مسیر هر روزه تا مترو ... آدم های همیشه پلاستیک به دست رو پله برقی پل عابر پیاده،پلی که خراب است و روزهاست قرار است درست شود،مدیر تره باره آن نزدیک میگفت...آن طرف پل هم ماشین های پارک شده ای که کوبیده اند و آمدند اینجا تا پر شوند و اندکی بیشتر بنزین مصرف کنند و برگردند خانه. بعد صندوقش خالی شود و بریزد توی شکم این و آن و نصفش برود زباله و آن نصفه توی شکم هم برود فاضلاب و اگر هم نرود جمع شود تا فلانی برود ورزش و پیاده روی و رژیم تا از بین ببردشان و بفرستدشان به سرزمین عدم آباد... روی پل عابر که بودم از توی چشمان پیرزن خواندم که غمی دارد کمی که در چشمش فرو رفتم و ژرف شدم فهمیدم دارد غم پایین رفتن از پله ها با این همه وسایل را میخورد... رفتم کمکش کنم که ناگهان خندید و گفت الکی به اون موضوع فک کردم که تو رو گول بزنم من از تو هم جوون ترم پسرم!!!!! بعد دیدم پله ها رو دوتا دوتا میره پایین!من اون بالا لب پله ها داشت از دهنم کف و خون میریخت که در حین دوتا دوتا پله نوردی برگشت و یه چشمک هم به من زد!!!!!ترسیدم... حس کردم تو وجودم یه چیزی جابجا شد و رفت پایین...

پا که در مترو میگذارم خیالم راحت میشود که آخــیش رسیدم به سایه و بعدشم که باد خنک وزیدن و احساس خوب داشتن ... وقتی رسیدم توی مترو رفتم کارتم را کشیدم روی آن جایگاهی که کارت میکشند و میروند داخل . ناگهان، رد که شدم صدایی آمد، وقتی رسیدم آن طرف گیت فرد از آن طرف دیگر صدا سر داد که "آقا این چیه افتاد از شما؟" برگشتم دیدم یک تکه غرق در خون افتاده روی زمین . هر چه از خویش در نظرم آمد از آن پرهیز کردم . رفتم نزدیکش دیدم دل است. نگو وقتی ترسیدم ظاهرا دلم ریخته بود!!! بعد بدون کمی تامل یادم آمد که من دلداده ام که!! دلی ندارم.این چه میتواند باشد جز دل دیگر فردی؟!! به آن یارو که گفته بود آقا ازت افتاد گفتم از من افتاد؟! گفت آری یقیناً... دوباره از گیت ها رد شدم و برگشتم آن طرف تا دستم خورد رویش فهمیدم این دل مال کیست... نگو آن که من دل در گرویش داشتم وی نیز به من دل سپرده!!!